Make-up

Gewoon doen! En lief zijn voor jezelf. Al doende leert men….

Wijze woorden van mijn collega Stefan, zorgprofessional, mijn rots in de branding als het gaat om opbaringen. In mijn ogen verricht hij wonderen.

Voor de overledenenzorg, wat vroeger ‘afleggen’ werd genoemd, schakel ik altijd een zorgteam in. Mensen die weten wat ze doen, zij hebben van de zorg hun vak gemaakt. Ik ben organisator. En spreker. Zij zijn van de zorg, hun specialiteit. Maar ik wil wel graag overal wat van weten.

Een tijd terug heb ik bij Stefan een training bijgewoond hoe je vlekken en plekken bij overledenen kunt bijwerken met make-up. Uiteraard heb ik ook de prachtige make-up koffer aangeschaft. En die heb ik vervolgens al weken achterin mijn auto liggen. Ongebruikt.

Zelf ben ik helemaal niet van de make-up. Op mijn gezicht geen lagen foundation, concealers en/of poeders. Heb het nooit geleerd, voel me er ook niet comfortabel bij. What you see is what you get. In ’t Twents: doe ma gewoon, dan doe’j gek genog. Mijn eigen make-up routine bestaat uit een beetje mascara, heel soms een potloodstreepje en altijd lippenstift. In twee minuten klaar.

Geen wonder dus dat die make-up koffer als een soort onneembare vesting achter in mijn auto ligt.

Onlangs had ik een thuisopbaring van een hele lieve mevrouw. Ze lag lekker in de bijkeuken, het was er koel en het ging best goed, maar rond de vingertoppen en nagels werd de huid wat blauw. Sja, daar is die make-up koffer voor, maar ik voelde drempelvrees. Toch maar even gebeld met Stefan.

“Gewoon doen” zei hij. “Niet te kritisch zijn, beetje lief voor jezelf. Met lichte kleur make-up beginnen en dan afpoederen. Weet je wat? Ben je thuis? Ja? Pak een kop thee, pak je make-up koffer en ga het doen, op je eigen hand, je eigen vingers. Al doende leert men.”

En daar zat ik dus. Aan mijn eigen keukentafel, met al die make-up dozen, potjes poeder, kwastjes en sponsjes. Eigenlijk best leuk om te doen. En weet je, ik ben geen specialist in make-up, maar ook nooit te oud om iets nieuws te leren. Een spons, een kwast en een beetje liefde, daarmee kan ik vast hele kleine wonderen verrichten. En is het echt complex, dan heb ik altijd lieve collega’s of het specialistische zorgteam achter de hand. Samen doen we er alles aan om de overledene zo mooi mogelijk op te baren.